Dromen en ambities

Mondha media sebastiaan van hamond documentaire

Iedereen heeft dromen en ambities. In deze blog vertel ik je over mijn dromen en ambities. Het denken hierover is aangewakkerd door een 3,5 week lange documentaire shoot in september 2018. In die weken ben ik samen met regisseur Kevin van den Heuvel op zoek geweest naar de dromen en ambities van millenials. Een inspirerende reis door de 4 steden, Rotterdam, Praag, Pristina en Istanboel. De vele persoonlijke interviews maakten een diepe indruk. Dit zette mij aan om ook te kijken naar mijn eigen ambities en dromen.

Sebastiaan van Hamond en Kevin van den heuvel dreamcatcher Documentaire 2018

Kevin en ik in Shkodër, Albanië

Naast het maken van bedrijfsfilms heb ik altijd interesse gehad in het maken van documentaires. Ik vind het prachtig om dieper op mensen en materie in te gaan. Ik was direct enthousiast toen ik Kevin’s oproep voor een cameraman las. Twee selectierondes later kreeg ik het goede nieuws; Ik mocht mee om de dromen van millenials vast te leggen.

Het begin van mijn droom

Mijn eigen droom, al wist ik dat toen nog niet, begon in 2010 met een documentaire. Ik kreeg namelijk de vraag van twee vrienden of het mij leuk leek hen te volgen tijdens hun autoreis van Nederland naar Mongolië. Niet zomaar een autoreis, deze auto reed op biodiesel gemaakt van frituurvet. Dit om biodiesel te promoten. Dit project kwam precies op mijn pad tegelijkertijd met het aanbod van een nieuw jaarcontract van mijn toenmalige werkgever. Een lastige keuze. Aan de ene kant zou het contract voor wat zekerheid hebben gezorgd waar ik op dat moment naar op zoek was. Het project bracht daarentegen onzekerheid met zich mee, en tegelijkertijd ook een geweldig avontuur.

Momentum from waste reaktor Documentaire 2010 Mondha Media

Avinash en de biodiesel reactor

Na 2 weken goed nadenken besloot ik toch voor de documentaire te gaan en het contract niet te tekenen. Wat de doorslag precies gaf? Dit was puur op gevoel; het avontuur trok zoveel meer dan de vastigheid bij een werkgever. Het feit dat ik in die tijd weer tijdelijk terug bij mijn moeder woonde bood de ruimte om het risico te wagen. Ik kon zonder problemen 3 maanden op reis. En mijn kosten waren laag, waardoor ik de grote investering kon doen in mijn eerste cameraset. Een Sony HDV Z5.

Momentum from waste Auto Documentaire 2010 Mondha Media

De gesponsorde Volkswagen welke ons naar Mongolië moest brengen

Het idee van de documentaire was om de jongens te volgen op hun 17.000km lange reis door Europa, Rusland, Kazachstan en Mongolië. Dagelijks op zoek naar frituurvet, de culturele verschillen (zowel de landen waar we door heen moesten als de twee jongens zelf, een Nederlander en een Indiër), de lange reis met veel onbekende wegen. Allemaal ingrediënten voor een mooie documentaire. Uiteindelijk strandde het project al na 2 weken in Zweden. De auto bleek niet helemaal in orde en de reparaties zouden teveel hebben gekost. Dit resulteerde ondermeer in dat het tijdelijk bij mijn moeder wonen een tijdje langer werd (thanks ma) en ik weer op zoek kon naar werk. Nog steeds was ik blij dat ik de uitdaging van dit project was aangegaan. Het heeft mijn ogen geopend voor een nieuwe manier van reizen; niet alles hoeft tot in de puntjes te worden gepland. En ik heb een hoop geleerd wat er nodig is voor een documentaire productie. Dat het niet was gelukt was erg jammer. Ook was ik niet zeker hoe nu precies verder te gaan qua werk.

Dit was voor mij het eerste moment dat mijn droom werd bijgeschaafd.

Ik richtte mij op zowel freelance werk aannemen als tegelijk op zoek gaan naar een vaste baan. Ik had de apparatuur tenslotte in huis, maar een vaste baan na dit avontuur leek me ook wel prettig. De vaste baan is er niet van gekomen. Uiteindelijk begon na 2 jaar het freelance werk aan te trekken en heb ik besloten me hier volledig op te focussen. Dit was voor mij het eerste moment dat mijn droom werd bijgeschaafd. Van de droom “ik wil een leuke vaste baan” naar “ik wil graag als freelance filmmaker aan de slag”.

Terug naar nu

Inmiddels ben ik ruim 8 jaar verder en kwam er weer een documentaire op mijn pad. Reizen en filmen zijn twee van mijn hobby’s en om die te mogen combineren is helemaal geweldig.

De reis begon in Rotterdam met 2 interviews, een influencer met een eigen online magazine en een ondernemer die krekelburgers maakt (welke overigens prima smaken).

Documentaire Dreamcatcher Praag 2018

Interview Anna in Praag

5 september reden we naar Praag. Een lange rit met direct aansluitend een aantal filmdagen. We spraken hier een ondernemer die 3D printers maakt en uiteindelijk huizen wilt printen. Een illustrator die het nieuwe Starbucks logo wil maken, maar eigenlijk alleen maar beroemd wil worden. Een paardrijdster die wellicht de toekomstige Olympisch winnares is. En een onderneemster die expats in Tsjechië aan woonruimte en werk helpt.

Lange dagen met erg leuke interviews en ik merkte dat de ambities en dromen niet veel verschillen van Nederlandse millenials. Wel mooi om met zulke ondernemende mensen een hele dag door te brengen. Zo leer je ze goed kennen.

Ze weten hoe het is om helemaal niks meer te hebben

De meeste indruk op mij maakte de millenials in Pristina, Kosovo. De mensen die we hier hebben gesproken hebben allemaal de oorlog meegemaakt. Sommige zijn gevlucht met hun familie, andere zijn gebleven. Mede daar door hebben ze een hele andere kijk op hun ambities en dromen. Ze weten hoe het is om helemaal niks meer te hebben en laten zich bij het volgen van hun dromen ook niet tegenhouden door gebrek aan geld (de lonen zijn erg laag in Kosovo) of steun van de overheid, die volgens de meeste nog altijd corrupt is. Ze hebben de instelling dat als ze iets willen bereiken ze hier zelf voor moeten werken en dat niets hun in de weg staat. Zelf kan ik nog wel eens wat onzekerheden hebben, hierover later meer.

We spraken een koppel dat een hackersschool heeft opgericht waar kinderen vanaf 7 jaar leren programmeren. Dit concept blijkt succesvol en ze wilde graag een franchise openen in Slovenië. Helaas was er nog nooit een Kosovaars bedrijf geweest die dit gedaan heeft en kregen ze geen hulp van de overheid of andere instellingen. Daarnaast mogen Kosovaren maar naar 7 landen zonder visum en is het haast onmogelijk een visum te krijgen voor andere landen. Voornamelijk vanwege de kosten en het lange aanvraag traject van maanden. Ze gaven het niet op, hebben alles zelf uitgezocht en opgepakt en na een lang traject kregen ze het dan toch voor elkaar. De aanhouder wint hier dus.

VIDEO: Een privédans van Skender. Voor mij de mooiste opname vanwege de emotie. Deze dans is door hem gemaakt voor een transgender vriend.

Dan is er ook nog Termokiss. Begonnen toen een aantal krakers een leegstaand pand van een electriciteitscentrale kraakte. En inmiddels uitgegroeid tot een legaal community centrum met workshops en optredens. Ze hebben zelfs een wetswijziging voor elkaar gekregen waardoor leegstaande panden nu eerst aangeboden worden aan NGO’s en dan pas aan commerciële bedrijven. Ook weer een mooi voorbeeld van het heft in eigen handen nemen.

Na Pristina reden we door naar Turkije. Na een hoop gedoe met ons ATA Carnet en een politiecontrole, zal er nu niet op ingaan, bereikten we uiteindelijk Istanboel. Een erg mooie en grote stad waar we vooral opmerkte dat het politieke klimaat en de huidige zwakke economie ervoor zorgt dat jongeren graag naar het buitenland willen. Zowel permanent als eenmalig naar bijvoorbeeld een dance festival (meerdere jongeren wilden graag naar Tomorrowland).

De laatste stop zou eigenlijk Tehran in Iran zijn, maar helaas kregen we na 8 weken nog steeds geen duidelijkheid of we wel of geen filmvisum zouden krijgen. Dus besloten om terug te keren naar huis.

Sebastiaan van Hamond Documentaire Istanboel 2018 Mondha Media videoproductie

De beroemde vissers filmen op de Galatabrug (Galata Köprüsü) in Istanboel

Mijn dromen en ambities

Voor mij waren de mensen in Pristina het meest inspirerend. Bij mezelf merk ik nog wel eens op dat ik me laat tegenhouden door onzekerheden op bijvoorbeeld financieel gebied of de twijfel of ik het wel goed genoeg doe. Toch ga ik altijd weer nieuwe uitdagingen aan, hoe spannend die ook zijn.

Weer een hele uitdaging met een hoop onzekerheid.

Zo vond ik het in 2010 erg spannend om te gaan freelancen. Het heeft me een paar jaar gekost om een stabiel inkomen te verkrijgen met het werken voor andere videoproducenten. Toen kwam ik erachter dat ik veel energie krijg van het freelancen. De vrijheid en het feit dat je zelf bepaald welke koers je vaart is geweldig. Eind 2017 was er een dip in de freelance opdrachten en besloot ik het heft meer in eigen handen te gaan nemen. Begin 2018 ben ik mezelf daarom minder als freelancer gaan promoten en meer als producent in de markt gaan zetten. Weer een hele uitdaging met een hoop onzekerheid. Wel met een helder doel; meer videoproducties zelf produceren en meer samenwerken, o.a. met creatievelingen en marketeers. De eerste stappen zijn gezet en het bevalt me erg goed. Mijn droom is weer bijgesteld; van “Ik wil graag als freelance filmmaker aan de slag” naar “als ondernemer produceer ik creatieve videoproducties”.

Mijn onzekerheden komen nog steeds wel eens om de hoek kijken. Door de vele gesprekken op reis en met ondernemers uit mijn omgeving ben ik er wel achter dat je niet naar je onzekerheden hoeft te handelen. Het is goed soms even stil te staan om te reflecteren. Gefocust blijven op mijn droom blijft wel het belangrijkst.