Mensen kijken steeds meer video. Toch vertrouwen ze een gepolijste, zelfingenomen bedrijfsvideo steeds minder. Gelukkig is daar makkelijk wat aan te doen. Dat lees je in deze blog.
Het probleem zit niet in het medium
Een bedrijfsvideo die niet raakt, komt zelden door de kwaliteit van de beelden. Het ligt vaak aan het uitgangspunt. Het verhaal is gemaakt vanuit wat het bedrijf (de ondernemer, de marketing- of salesafdeling) wil zeggen en niet vanuit wat de kijker wil horen en zien.
Dat merk je vaak aan drie dingen:
- De video leunt op claims in plaats van een echt verhaal.
- Hij is gemaakt om het management te pleasen, niet om de kijker te raken.
- Elk rafelrandje is er uitgeknipt, waardoor er ook geen echte emotie meer in zit.
Een kijker voelt dat verschil binnen een paar seconden. Die wil helemaal niet weten hoe groot je wagenpark is. Hij zoekt een reden om je te geloven.
De cijfers achter dat wantrouwen
Onderzoek laat zien hoe groot dat verschil is. Van een verhaal onthoudt maar liefst 63 procent van de mensen de inhoud, van losse statistieken blijft maar 5 procent hangen.
Een video die een verhaal vertelt wordt tot 1.200 procent vaker gedeeld dan tekst of een afbeelding. Diezelfde video zorgt voor 22 procent hogere merkherkenning.
Tegelijkertijd mijdt 69 procent van het publiek merkcontent actief. Toch betaalt diezelfde groep wel graag meer voor merken die ze vertrouwen. 87 procent zegt dat expliciet.
Vertrouwen is dus ontzettend belangrijk. Dat bouw je alleen niet op met een saaie salestekst, een productoverzicht in beeld of dronebeelden van al je filialen.
Wat wel werkt: een hoofdpersoon die niet het bedrijf is
Een verhaal dat blijft hangen heeft een held. Nooit de organisatie zelf. Het is een medewerker, een oprichter of een klant, met een probleem dat je als kijker herkent.
Specifiek is daarbij sterker dan algemeen. "Zij controleert al vijftien jaar elk onderdeel dat deze fabriek verlaat" blijft beter hangen dan "wij staan voor kwaliteit". Een moeilijk moment mag er ook in blijven staan. Daar zit de kracht in.
Juist die ene eerlijke zin, die iemand bijna niet had durven zeggen, doet het werk. Daarin herkent de kijker zichzelf. Daar begint vertrouwen.
Formats die dit in de praktijk brengen
Een paar vormen die dit principe direct bruikbaar maken.
- Een reeks losse medewerkersverhalen in plaats van één montage met iedereen erin
- Een eerlijk oprichtingsverhaal, inclusief de twijfel van destijds of gefaalde projecten in de beginfase waar veel van geleerd is
- Een klantreis die de tijd krijgt, van drie tot vijf minuten
- Een jaarverslag op video dat ook de moeilijke cijfers benoemt
Elk van deze formats begint met research naar bestaande verhalen, niet met een script vooraf. Een interview levert vaker een echte uitspraak op dan een geregisseerd moment.
Zo win je met een bedrijfsvideo vertrouwen terug
Het begint met luisteren, niet met draaien. Voordat wij de camera aanzetten, zoeken we eerst uit welk verhaal er al ligt. Wie heeft er iets meegemaakt dat anderen herkennen? Waar zat de twijfel en hoe liep het af?
Pas als dat verhaal helder is, bedenken we de vorm. Een kort interview, een dag meelopen, een klant aan het woord. De techniek volgt het verhaal.
Zo bouw je met een bedrijfsvideo vertrouwen op dat blijft plakken. Niet omdat de beelden mooier zijn dan die van de buurman, maar omdat er mensen in voorkomen die je gelooft.
Dat kost aan de voorkant iets meer tijd. Die tijd win je terug op het moment dat de video wél blijft hangen, wordt gedeeld en mensen aanzet om te bellen.
Wil je weten welk verhaal in jouw organisatie klaarligt om verteld te worden? Stuur me een bericht.
